Uit de vulpen van Lies Gallez vloeit water

Deze post delen?

Met de stroom mee -ook tegenstroom- word ik meegesleurd. Het water vangen bundelt een mix van emoties: weemoed, angst, vreugde, noem maar op. Eén voor één zijn het geïsoleerde, aangrijpende verhalen. Het verbindende element -water- vormt ze samen tot één rivier.

Sommige scenes zijn gebaseerd op waargebeurde feiten, andere zijn verzonnen. Deze fictie is ontegensprekelijk doordrenkt met oprechte, levensechte gevoelens. De auteur beschrijft genereus de setting en de personages, waardoor ik de authenticiteit kan tasten, zien, ja -bijna proeven.

Het verhaal van O. raakt me het diepst, vanuit beide perspectieven. Het is precies alsof je er zelf aanwezig bent, je het zelf kan waarnemen. Lies Gallez maakt een kunst van het psychologisch en maatschappijkritisch schrijven, zonder te vervallen in zwartgalligheid. Ze weet die frisse blik vast te houden, dat vind ik bijzonder knap.

De fysieke elementen zijn verweven in de verschillende passages. Zij maken de verhalen zo herkenbaar: ik herken zoveel objecten, situatie en mensen. De auteur maakt ook verbinding met mij als lezer: ze spreekt mij letterlijk aan in het verhaal. Ik word aangespoord om de situatie gewoon te zien, het lezen los te laten.

Alle zintuigen worden maximaal aangesproken. Lies Gallez breekt precies in, ze sluipt mijn geheugen binnen. Ze doet dit door een wereld op papier te creëren, die de mijne is.

Een prachtig, uniek debuut.

Jonathan Jetten, april 2021

Geef een antwoord